HEIF: co to jest i czym różni się od HEIC oraz JPG

Co to jest HEIF

HEIF, czyli High Efficiency Image File Format, to format pliku dla obrazów opracowany przez grupę MPEG, tę samą, która stoi za MP4 i kodekami wideo. Prace techniczne zakończyły się w 2015 roku, norma nosi numer ISO/IEC 23008-12, a jej pierwsze formalne wydanie ukazało się w 2017 roku. Otwartą implementację standardu, czyli bibliotekę do odczytu i zapisu plików, udostępniła Nokia, a do domów format trafił za sprawą Apple, które w 2017 roku z iOS 11 uczyniło go domyślnym formatem zdjęć w iPhone. Tak jest do dziś, także w iOS 27. Historię standardu opisaliśmy osobno w tekście kto stworzył format HEIC.

Kluczowe słowo w nazwie to „File Format”, a nie „kompresja”. HEIF nie mówi, jak ścisnąć piksele. Mówi, jak poukładać w jednym pliku obraz, jego miniaturę, dane EXIF, ewentualną mapę głębi, kanał przezroczystości albo całą sekwencję zdjęć, i jak to wszystko opisać, żeby program wiedział, co jest czym. Jest to ten sam pomysł, na którym opiera się MP4: pudełko z przegródkami, do którego można włożyć zawartość skompresowaną różnymi kodekami. Zresztą HEIF jest zbudowany na tym samym fundamencie co MP4, na tak zwanym ISO Base Media File Format, dlatego plik HEIC zaczyna się od takiego samego boksu ftyp jak film MP4 z telefonu, tylko z inną marką w środku.

Ta konstrukcja tłumaczy wszystkie codzienne zaskoczenia: dlaczego jeden format ma cztery rozszerzenia, dlaczego „obsługa HEIF” w Windows nie wystarcza do otwarcia zdjęcia i dlaczego plik z aparatu Canon wygląda inaczej niż z iPhone, choć oba są HEIF.

HEIF a HEIC: pudełko i zawartość

HEIC to plik HEIF, w którym obraz skompresowano kodekiem HEVC (H.265); budowę takiego pliku, rozszerzenie .heic i to, jak go rozpoznać, opisujemy w tekście co to jest plik HEIC. Oznaczenie heic to marka (brand) zapisana w polu ftyp pliku i zdefiniowana w normie ISO/IEC 23008-12; sam skrót najczęściej czyta się jako High Efficiency Image Container. Kiedy Apple wybrało HEVC do zdjęć, przyjęło rozszerzenie .heic, i to ono stało się w praktyce synonimem całego formatu.

Do tego samego pudełka można włożyć obraz skompresowany innym kodekiem. Gdy jest to AV1, plik nazywa się AVIF i ma rozszerzenie .avif; przeglądarki internetowe otwierają go od 2020 roku i coraz więcej stron używa go zamiast JPG. Norma dopuszcza też HEIF z obrazem w zwykłym JPEG, ale w praktyce takich plików prawie nie ma. Dla użytkownika istotne są trzy odmiany: HEIC z iPhone i Samsunga, HEIF albo HIF z aparatów oraz AVIF ze stron WWW.

Z tej budowy wynika najważniejsza rzecz: program, który chce otworzyć plik HEIF, musi rozumieć i pudełko, i kodek w środku. Rozumienie pudełka jest darmowe i proste. Rozumienie HEVC wymaga dekodera, a ten jest obłożony opłatami patentowymi, o czym za chwilę przy okazji Windows.

Skąd .heic, .heif, .hif i .avif

Aparat Canon zapisuje zdjęcia jako .HIF, program graficzny eksportuje .heif, iPhone i Samsung z włączonym HEIF dają pliki .heic, a Windows przy każdym z nich proponuje ten sam dodatek ze sklepu. Cztery rozszerzenia, dwa kodeki, jeden kontener. Tabela porządkuje, co jest czym i skąd się bierze.

Producenci aparatów używają rozszerzenia .hif, które od razu odróżnia ich pliki w 10 bitach od zdjęć z telefonów. Technicznie różnica sprowadza się do ustawień kodeka: telefon zapisuje 8 bitów na kanał, aparat 10, co daje cztery razy więcej odcieni w każdym kanale koloru. Program, który obsługuje tylko 8 bitów, otworzy plik z iPhone, ale przy pliku z Canona pokaże błąd albo przekłamane kolory, mimo że rozszerzenie i kontener są „takie same”. Kto dokładnie zapisuje w HEIF i w jakiej odmianie, zebraliśmy w artykule gdzie używany jest format HEIC.

HEIF, HEIC i HEVC: trzy skróty, trzy różne rzeczy

Te trzy nazwy mieszają się najczęściej, a Google dostaje sporo zapytań w rodzaju „HEVC na JPG”. Rozplątanie jest proste, jeśli trzymać się podziału na pudełko, plik i kodek.

HEVC to kodek, czyli algorytm kompresji, opracowany w 2013 roku głównie z myślą o wideo 4K. iPhone zapisuje nim filmy w plikach .mov (ustawienie „High Efficiency” w Ustawienia › Aparat › Formaty) i tym samym kodekiem kompresuje pojedyncze klatki, które lądują w plikach .heic. Kodek sam w sobie nie jest plikiem, więc „konwersja HEVC na JPG” nie ma sensu dosłownego. W praktyce, gdy ktoś tak pisze, ma na myśli jedno z dwóch:

• Zdjęcie HEIC. Wtedy rozwiązaniem jest zwykła konwersja HEIC na JPG, taka sama jak dla każdego zdjęcia z iPhone.
• Klatka z filmu HEVC. Wtedy potrzebny jest zrzut klatki, nie konwerter obrazów. Na Macu: otwórz film w QuickTime Player, zatrzymaj na właściwej klatce, wybierz Edycja, potem Kopiuj, a następnie w Podglądzie Plik i Nowy ze schowka, i zapisz jako JPG. W Windows i na Linuksie zrobi to VLC funkcją zrzutu klatki, dostępną w menu Wideo. Na iPhone najprościej zatrzymać film w aplikacji Zdjęcia i zrobić zrzut ekranu, choć zrzut ma wtedy rozdzielczość ekranu, a nie filmu.

Dla porządku: HEIF to pudełko, HEIC to pudełko z zawartością HEVC, a HEVC to sposób ściśnięcia zawartości. Zdjęcie z iPhone to „HEVC w HEIF”, film z iPhone to „HEVC w MOV”.

Co potrafi HEIF, czego nie umie JPG

Gdyby chodziło tylko o mniejsze pliki, Apple mogłoby zostać przy JPG z mocniejszą kompresją. Kontener HEIF wnosi jednak kilka rzeczy, których JPEG sprzed ponad trzydziestu lat nie ma i mieć nie będzie.

• Mniejsze pliki. Według Apple przy tej samej jakości wizualnej plik bywa nawet o połowę mniejszy niż JPG. W naszym pomiarze zdjęcie 12 Mpx z iPhone ważyło 1,96 MB w HEIC i 2,49 MB po zapisie do JPG w jakości 92 (pełna tabela niżej).
• Do 16 bitów na kanał. JPEG ma 8 bitów, czyli 256 odcieni na kanał. HEIF w aparatach używa 10 bitów, czyli 1024 odcieni, co w HDR daje płynne niebo bez pasów.
• Kilka obrazów w jednym pliku. Seria zdjęć, oryginał plus wersja po edycji, obraz plus jego mapa głębi do efektu portretowego. iPhone trzyma w HEIC także miniaturę, dzięki czemu galeria przewija się szybko.
• Edycja bez niszczenia. Kadrowanie, obrót i nakładki mogą być zapisane jako instrukcje obok nienaruszonego obrazu. Cofnięcie edycji to usunięcie instrukcji, a nie odzyskiwanie pikseli.
• Przezroczystość i kafelki. HEIF ma kanał alfa, którego JPEG nie ma. Duże obrazy może dzielić na kafelki: iPhone zapisuje zdjęcie jako siatkę kafelków 512 na 512 pikseli, co pozwala szybko podejrzeć fragment bez dekodowania całości.

Cena za to wszystko to zgodność. JPEG otwiera praktycznie każde urządzenie wyprodukowane po 1992 roku, HEIF wymaga dekodera HEVC, który w komputerach z Windows nadal nie jest standardem. Dlatego sensowna strategia dla większości osób brzmi: zdjęcia trzymaj w HEIF, a wysyłaj w JPG. Kiedy konwersja się opłaca, a kiedy nie, tłumaczymy w tekście czy warto konwertować HEIC na JPG.

Rozszerzenia obrazów HEIF w Windows: co dokładnie zainstalować

To najczęstszy punkt, w którym użytkownicy się gubią, i nie ma w tym ich winy. W sklepie Microsoft są dwa dodatki o podobnych nazwach, a Windows przy próbie otwarcia pliku podsuwa tylko jeden z nich.

Rozszerzenia obrazów HEIF (HEIF Image Extensions) są darmowe i uczą system kontenera: Windows wie, że plik to obraz, ale samego zdjęcia jeszcze nie wyświetli. Rozszerzenia wideo HEVC (0,99 USD, ok. 4 zł, albo darmowa wersja „od producenta urządzenia”, jeśli producent komputera ją dołączył) uczą system kodeka i dopiero z nimi Zdjęcia, Paint i Eksplorator pokazują obraz. Windows 11 ma zwykle rozszerzenie HEIF fabrycznie, ale dekoder HEVC trzeba mieć osobno. Instrukcję krok po kroku i darmowe programy opisujemy w poradniku jak otworzyć plik HEIC, a zapis do JPG w tekście HEIC na JPG w Windows 10 i 11.

HEIF na Macu, iPhone, Androidzie i w przeglądarce

Poza Windows sytuacja jest prostsza, choć nie wszędzie jednakowa. Skrót dla każdego systemu:

• Mac. Od macOS High Sierra z 2017 roku system czyta HEIC i HEIF natywnie. Podgląd, Zdjęcia i Finder pokazują je bez dodatków, a Finder umie też konwertować przez Szybkie czynności › Konwertuj obrazek. Kapryśne bywają tylko pliki .hif z aparatów: jeśli Zdjęcia ich nie przyjmą, zmień rozszerzenie na .heic.
• iPhone i iPad. Rodzimy format od iOS 11, domyślny także w iOS 27. Zdjęcia HEIF z Samsunga (pliki .heic) otwierają się jak własne.
• Android. Systemowy odczyt HEIF ma od wersji 9 Pie z 2018 roku, a zapis zdjęć HEIC w aparacie od Androida 10, zależnie od telefonu. Nowsze telefony otwierają HEIC i HEIF w galerii, starsze albo tańsze potrafią pokazać pusty kafelek. Samsung opisujemy w osobnej sekcji.
• Przeglądarki. Safari od wersji 17 otwiera HEIC i HEIF (na Macu i iPhone). Chrome, Firefox i Edge nie otwierają ich wcale, choć wszystkie trzy otwierają AVIF. Dlatego zdjęcie HEIC wrzucone bezpośrednio na stronę WWW zobaczą tylko użytkownicy Safari.
• Linux. GNOME i KDE czytają HEIF po zainstalowaniu pakietu z libheif, zwykle dostępnego w repozytorium dystrybucji. Ta sama biblioteka napędza wiele konwerterów online, w tym nasz.

Pełną listę programów i sposobów na każdym urządzeniu, od darmowych przeglądarek po chmurę, zebraliśmy w tekście jak otworzyć plik HEIC; wszystko, co tam napisano o HEIC, dotyczy też plików .heif i .hif.

HEIF w telefonie Samsung

Samsung Galaxy potrafi zapisywać zdjęcia w HEIF od modelu S10 z 2019 roku, ale na większości modeli opcja jest domyślnie wyłączona, a jej nazwa zmieniała się między wersjami One UI (zdjęcia w HEIF albo „o wysokiej wydajności”). Mimo nazwy opcji pliki trafiają do galerii z rozszerzeniem .heic, więc otwiera się je i konwertuje dokładnie tak jak zdjęcia z iPhone. Gdzie jest przełącznik i jak wrócić do JPG, pokazujemy w poradniku jak wyłączyć HEIF w Samsungu.

Jak zamienić HEIF na JPG

Najkrótsza droga nie wymaga żadnego dekodera na Twoim komputerze, bo całą pracę wykonuje przeglądarka i serwer. Link poniżej otwiera konwerter z nagłówkiem ustawionym już na „HEIF na JPG”, choć ten sam konwerter HEIC na JPG przyjmie też .heif i .hif, bo rozpoznaje pliki po zawartości, nie po rozszerzeniu.

1. Otwórz konwerter HEIF na JPG. W nagłówku zobaczysz „Konwertuj HEIF na JPG”.
2. Przeciągnij pliki na niebieskie pole albo kliknij je i wskaż zdjęcia. Na telefonie stuknij pole i wybierz zdjęcia z galerii albo z aplikacji Pliki.
3. Konwersja startuje sama. Kliknij Pobierz JPG przy zdjęciu albo Pobierz wszystko (ZIP), jeśli było ich więcej.

Plik z aparatu w 10 bitach zostaje zapisany jako JPG w 8 bitach, w pełnej rozdzielczości i z jakością 92 na 100. Dane EXIF, w tym data i model aparatu, przechodzą do JPG. Jeśli zamiast JPG potrzebujesz PNG, WebP albo PDF, wybierz je jako format docelowy w nagłówku; osobne poradniki mamy dla HEIC na PNG i HEIC na PDF.

Bez internetu zamienisz HEIF na JPG na Macu przez Finder (prawy przycisk, Szybkie czynności › Konwertuj obrazek), w Windows przez Paint po zainstalowaniu obu dodatków ze sklepu, a w wierszu poleceń jedną komendą ImageMagick, która rozumie wszystkie odmiany kontenera:

magick mogrify -format jpg -quality 92 *.heif *.hif *.heic

Dwanaście sposobów z krokami dla każdego systemu zebraliśmy w poradniku jak przekonwertować HEIC na JPG. Każdy z nich działa identycznie dla plików .heif i .hif. Jeśli wolisz inny serwis online, popularne narzędzia porównaliśmy w rankingu najszybszych konwerterów HEIC na JPG.

HEIF z aparatu: kiedy zostawić, kiedy konwertować

Canon, Sony, Fujifilm i Nikon dodały HEIF jako trzeci format zapisu obok JPG i RAW, i ma on konkretne zastosowanie: zdjęcia HDR w 10 bitach, które na ekranie HDR wyglądają lepiej niż JPG, a ważą kilka razy mniej niż RAW. Jeśli robisz zdjęcia dla siebie, oglądasz je na nowym telewizorze albo iPhone i obrabiasz w Lightroomie, HEIF jest dobrym wyborem i nie ma powodu go konwertować.

Konwersja na JPG ma sens w trzech sytuacjach: gdy zdjęcia idą do klienta, drukarni albo mediów społecznościowych, które HEIF nie przyjmą; gdy przeglądasz je na komputerze z Windows bez dodatków; i gdy chcesz mieć pewność, że za dziesięć lat otworzy je dowolny program. Rozsądny kompromis to zostawienie oryginałów HIF w archiwum i wysyłanie wersji JPG, tak samo jak z RAW.

Jeżeli natomiast fotografujesz w JPG plus HEIF „na wszelki wypadek” i nie używasz HDR, wyłącz HEIF w menu aparatu. Podwójny zapis zajmuje miejsce na karcie i wydłuża zapis serii, a bez ekranu HDR i edycji w 10 bitach nic z tego nie zyskujesz.

HEIF czy JPG: który format wybrać

Zasada jest prosta: HEIF do przechowywania, JPG do wysyłania. HEIF wygrywa prawie każdą kategorię techniczną (mniejsze pliki, 10 bitów, HDR), ale JPG wygrywa tę, która najczęściej przesądza sprawę, czyli zgodność: otworzy go każdy formularz, drukarnia i komputer z Windows bez dodatków. Najrozsądniej fotografować w HEIF, a przed wysłaniem zamieniać wybrane zdjęcia na JPG. W iPhone przełączysz to w Ustawienia › Aparat › Formaty: „High Efficiency” oznacza HEIF, „Najbardziej zgodne” oznacza JPG. Porównanie punkt po punkcie znajdziesz w tekście HEIC czy JPG.

HEIF, JPG, PNG, WebP i AVIF w tabeli

Wagi w pierwszym wierszu to nasz pomiar: to samo zdjęcie 12 Mpx z iPhone (3024 × 4032 piksele) zapisaliśmy naszym konwerterem w każdym z formatów. AVIF powstał przy jakości 65, a JPG i WebP przy 92 i 90, więc to porównanie wag, a nie porównanie przy identycznej jakości.

PNG jako format bezstratny waży ponad pięć razy więcej niż oryginał HEIC, dlatego do zdjęć nadaje się słabo, a sens ma głównie przy grafice i przezroczystości. Jeśli wahasz się między HEIF a PNG, osobne porównanie znajdziesz w tekście HEIC czy PNG. Z tabeli widać też, dlaczego AVIF rośnie kosztem HEIF na stronach WWW: ten sam kontener, bardzo mała waga, a do tego kodek bez opłat licencyjnych, więc otwiera go każda przeglądarka. W telefonach i aparatach HEIF zostanie jednak na długo, bo kodowanie HEVC jest wbudowane sprzętowo w układy współczesnych telefonów, a Apple nie zmieniło domyślnego formatu zdjęć nawet w iOS 27. Dla użytkownika oznacza to jedno: pliki HEIF będą się pojawiać coraz częściej, a umiejętność zamiany ich na JPG w kilka sekund pozostanie przydatna.